بی طواف نازش از خود رفتن ما هرزه است

تا نمی پوشیم چشم ازخویش عریانیم ما

مشت خاک ما جنون دار دو عالم وحشت است

از رم آهو چه می پرسی بیابانیم ما

رنگ می باید به گرد او بگردانیم ما

در تغافلخانه ابروی او چین می کشیم

عمرها شد نقشبند طاق نسیانیم ما