عمرها شد نقشبند طاق نسیانیم ما

بی طواف نازش از خود رفتن ما هرزه است

رنگ می باید به گرد او بگردانیم ما

در تغافلخانه ابروی او چین می کشیم

نقطه ای از سرنوشت عجزما روشن نشد

چشم قربانی مگربر جبهه بنشانیم ما

هرکه خواهد شبهه ای از هستی ما واکشد