چون سحر از خویش آسان برنمی آییم ما

بیخودی عمری ست ازدل می کشد رخت نفس

تا برون خود جهانی دیگر آراییم ما

نردبان چاک دل تا قصرگردون بردن است

گوشه آرام دیگر ازکجا یابد کسی

چون نفس در خانه دل هم نمی پاییم ما

امتیاز وصل و هجران دورباش کس مباد