که زخم تیغ تو دارد طواف گردن ما

به طوق فاخته نازد محبت از فن ما

زبان ناله ببستیم زین ادب که مباد

تبسم توکشد ننگ لب گزیدن ما

عیان نشد زکجا مست جلوه می آیی