عمری ست هرزه تازی اشک روان ما

چون شمع زآتشی که وفا زد به جان ما

بال هماست بر سر ما استخوان ما

کوگرد حیرتی که بگیرد عنان ما

شمشیر آب داده زنگ ملامتیم

باشد درشت گویی مردم فسان ما