چون نی گره شده ست به صد جا فغان ما

لخت جگر به دیده ما رنگ اشک ریخت

یاقوت آب گشته طلب کن ز کان ما

از درد نارسایی پرواز ما مپرس

در شعله زار داغ هوا نیز آتش است

ای باد صبح نگذری از بوستان ما

از رنگ رفته گرد سراغی پدید نیست