ای صبر بیش از ازین نکنی امتحان ما

عرض فنای ما نبود جز شکست رنگ

چون شعله برگریز ندارد خزان ما

گرد رمی به روی شراری نشسته ایم

از برگ و ساز قافله بیخودان مپرس

بی ناله می رود جرس کاروان ما

می خواست دل ز شکوه خوی تو دم زند