دود سپندگشت سخن در دهان ما

از برگ و ساز قافله بیخودان مپرس

بی ناله می رود جرس کاروان ما

می خواست دل ز شکوه خوی تو دم زند

ما معنی مسلسل زلف تو خوانده ایم

مشکل که مرگ قطع کند داستان ما

چون سیل بیخودانه سوی بحر می رویم