ما را عجوز دهر دوتاکرد از فریب

مشکل که مرگ قطع کند داستان ما

چون سیل بیخودانه سوی بحر می رویم

آگه نه ایم دست که دارد عنان ما

زه شد به تارچرخ ز سستی کمان ما

از طبع شوخ این همه در بندکلفتیم

بستند چون شراربه سنگ آشیان ما