آه از غبار ماکه هواگیر شوق نیست

زه شد به تارچرخ ز سستی کمان ما

از طبع شوخ این همه در بندکلفتیم

بستند چون شراربه سنگ آشیان ما

یعنی به خاک ریخته است آسمان ما

بیدل هجوم گریه ما را سبب مپرس

بی مقصد است کوشش اشک روان ما