گشتیم داغ خلوت محفل ولی چوشمع

صدآفرین به غفلت غیرآفرین ما

در ملک نیستی چه تصرف کندکسی

عنقاگم است در پی نام نگین ما

خود را ندید غفلت آیینه بین ما

برخاستن ز شرم ضعیفی چه ممکن است

بیدل غبار نم زده دارد زمین ما