چوصبح طعمه زنگ نفس شد آینه ما

به باد سعی جنون رفت رنگ جوهرتسکین

چنین که تاخت که نعل فرس شد آینه ما؟

فغان که بوی حضوری نبردکوشش فطرت

به کام دل مژه نگشود سرگرانی حیرت

ز ناتمامی صیقل قفس شد آینه ما

گذشت محمل نازکه از سواد تحیر؟