ز ناتمامی صیقل قفس شد آینه ما

فغان که بوی حضوری نبردکوشش فطرت

چوصبح طعمه زنگ نفس شد آینه ما

به کام دل مژه نگشود سرگرانی حیرت

گذشت محمل نازکه از سواد تحیر؟

که عمرهاست شکست جرس شد آینه ما

به فهم رازتوبیدل چه ممکن اسث رسیدن