گذشت محمل نازکه از سواد تحیر؟

چوصبح طعمه زنگ نفس شد آینه ما

به کام دل مژه نگشود سرگرانی حیرت

ز ناتمامی صیقل قفس شد آینه ما

که عمرهاست شکست جرس شد آینه ما

به فهم رازتوبیدل چه ممکن اسث رسیدن

همین بس است که تمثال رس شد آینه ما