برتن ما سری نبود آبله داشت پای ما

آه که همچوسایه رفت عمر به سودن جبین

از سر خاک برنخاست کوشش بی عصای ما

شمع دماغ تک زدن داد به باد سوختن

در نفس حباب چیست تاب محیط دم زدن

روبه عرق نهفت ورفت زندگی ازحیای ما

در غم جتسجوی رزق سودن دست داشتیم