دور بهار لاله ایم فرصت عیش ماکم ست

آبلهرینخت دانه ای چند در آسیای ما

کاش به نقش پا رسیم تا به گذشته ها رسیم

هرقدم آه می کشد آبله در قفای ما

داغ شدیم وداغ هم گرم نکرد جای ما

در حرمی که آسمان سجده نیارد از ادب

از چه متاع دم زند بیدل بینوای ما