دل مصفاکن ، سراز وستعگه مشرب برآر

ناکجا رفته ست از خود شوق بی پروای ما

سعی همت را ز بی مغزان چه مقدار آفت است

هرکه راگردید سر، برلغزشی زد پای ما

آینه صیقل زدن سیری ست درصحرای ما

ششجهت هنگامه امکان ز نفی ماپر است

رفتن از خود ناکجا خالی نماید جای ما