تا چند پروری به نفس مزرع امید

چون شعله بود وقف تیمم وضوی ما

نقاش زحمت خط و خال آنقدر مکش

خط می کشد به سایه موآب جوی ما

بایدکشید خاطر او را به سوی ما

غماز ناتوانی ما هیچکس نبود

بیدل شکست رنگ برون داد بوی ما