زان آستان که خواهد عذر جدایی ما

چون گل زباغ هستی ما هم فریب خوردیم

خون داشت درگریبان رنگین قبایی ما

گر اشک رخ نساید بر خاک ناتوانی

در راه او نشستیم چندان که خاک گشتیم

زین بیشتر چه باشد صبرآزمایی ما

از سجده حضورت بوی اثر نبردیم