گر در قفس بمیریم زان به که اوج گیریم

امید دستها سود از جبهه سایی ما

تاکی هوس نوردی تا چند هرزه گردی

یارب که سنگ گردد خاک هوایی ما

بی بال و پر اسیریم آه از رهایی ما

سرها قدم نشین شد پروازهاکمین شد

صد آسمان زمین شد از بی عصایی ما