بی بال و پر اسیریم آه از رهایی ما

تاکی هوس نوردی تا چند هرزه گردی

یارب که سنگ گردد خاک هوایی ما

گر در قفس بمیریم زان به که اوج گیریم

سرها قدم نشین شد پروازهاکمین شد

صد آسمان زمین شد از بی عصایی ما

بیدل اگر توهم بند نظر نباشد