تو خواه سبحه شمر خواهی می پرست برون آ

ثمرکجاست درین باغ گو چو سرو و چنارت

ز آستین طلب صدهزار دست برون آ

منزه است خرابات بی نیاز حقیقت

قدت خمیده ز پیری دگر خطاست اقامت

ز خانه ای که بنایش کند نشست برون آ

غبار آن همه محمل به دوش سعی ندارد