کسی به غفلت و آگاهی توکار ندارد

گلوی شیشه دودوری بگیرتنگ برون آ

سپند مجمر هستی.ندارد آن همه طاقت

نیاز حوصله کن یک تپش درنگ برو ن آ

هزاربار فرو رو به زیر سنگ برون آ

سبکروان زکمانخانه سپهر گذشتند

تو نیز وام کن اکنون پر و خدنگ برون آ