بتاب ای آفتاب عیش مخموران که در راهت

که تا صهباست نتوان برد خم ازگردن مینا

سلامت بی خبر دارد ز فیض عالم آبم

حباب من ندارد صرفه در نشستن مینا

سفیدازپنبه شد چون صبح چشم روشن مینا

اگر می نیست ای مطرب تو ازافسانه دردی

دل سنگین ما خونین به طرف دامن مینا