نگاهم رنگ می پیداکند از دیدن مینا

ز زهد خشک زاهد نیست باکی سیر مستان را

که ایمن از خزان باشد بهارگلشن مینا

زنام می ، زبانم مست و بیخود در دهان افتد

مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبود

که هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا

سلامت یک قلم در مرکزسنگ ست اگر دانی