شکست یاس می پیچد به خود بالیدن مینا

مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبود

که هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا

سلامت یک قلم در مرکزسنگ ست اگر دانی

وداع معنی ات از لب گشودنهاست ای غافل

پری گردد پریشان آخر از خندیدن مینا

سرشت ما و میناگویی ازیک خاک شد بیدل