بهاری در نظرگل می کند ما نمی دانم

گلوی بسملی می افشرد خندیدن مینا

زبان تاک تا دم می زند تبخاله می بندد

که برق می نمی گنجد مگردرخرمن مینا

به طبع غنچه ها رنگ ست یا خون درتن مینا

خیال مستی آن چشم هرجا می فروش آید

عرق بیرون کشد شرم از جبین روشن مینا