چو شبنمی که کند از مزاج صبح بهار

غبار من که ندانم که داد سر به هوا

حدیث سرکشی از قامت بلندکه داشت

که لب گزیده گره بند نیشکر به هوا

به راهت آینه ها بسته چشم تر به هوا

ز ساز قافله عمر جمع دار دلت

که محمل نفسی دارد این سفر به هوا