به دستگاه رعونت درین بساط مناز

به راهت آینه ها بسته چشم تر به هوا

ز ساز قافله عمر جمع دار دلت

که محمل نفسی دارد این سفر به هوا

که رفته است سرشمع بیشتر به هوا

چه تنگی این همه افشرد دشت امکان را

که ابر بیضه شکسته ست زیر پر به هوا