دل فسرده اگر سد راه نیست چرا

که رفته است سرشمع بیشتر به هوا

چه تنگی این همه افشرد دشت امکان را

که ابر بیضه شکسته ست زیر پر به هوا

گشوده اند چو صبحت هزار در به هوا

تعلق دونفس ما ومن غنیمت گیر

که این غبار نیابی دم دگر به هوا