که همچون غنچه از بویت به توفان می رود سرها

زهی نظاره را ازجلوه حسن تو زیورها

رگ برگ گل ازعکس تو درآیینه جوهرها

سر سودایی ما را غم دستارکی پیچد

به حیرت رفتگانت فارغند از فکر آسودن

که بیداری ست خواب ناز این آیینه بسترها

ندارد هیچ قاصد تاب مکتوب محبت را