که بیداری ست خواب ناز این آیینه بسترها

سر سودایی ما را غم دستارکی پیچد

که همچون غنچه از بویت به توفان می رود سرها

به حیرت رفتگانت فارغند از فکر آسودن

ندارد هیچ قاصد تاب مکتوب محبت را

مگر این شعله بربندیم بر بال سمندرها

شبی گر شمع امیدی برافروزد سیهروزی