ندارد هیچ قاصد تاب مکتوب محبت را

که همچون غنچه از بویت به توفان می رود سرها

به حیرت رفتگانت فارغند از فکر آسودن

که بیداری ست خواب ناز این آیینه بسترها

مگر این شعله بربندیم بر بال سمندرها

شبی گر شمع امیدی برافروزد سیهروزی

زند تاصبح موج شعله جوش از چشم اخترها