شبی گر شمع امیدی برافروزد سیهروزی

که بیداری ست خواب ناز این آیینه بسترها

ندارد هیچ قاصد تاب مکتوب محبت را

مگر این شعله بربندیم بر بال سمندرها

زند تاصبح موج شعله جوش از چشم اخترها

قناعت کوکه فرش دل کند آیینه کردارم

چو چشم حرص تاکی بایدم زد حلقه بر درها