سمندر طینتم ، ننگ فسردن برنمی دارم

حباب آسا نریزن آبروی .خویش گوهرها

ز برگ خوف اگر بر خویش لرزد بید جا دارد

که باشد مفلسان را موی براندام نشترها

پروبال من آتش بود پیش ازرستن پرها

ز خاکستر سراغ شعله من چند پرسیدن

تب بیتابی شوقم نمی سازم به بسترها