درعرصه گاه تسلیم از یکدگرگذشته ست

خونهای زخم گندم در پرده عدسها

از حرص منفعل شد خوان گستر قناعت

برد از شکر حلاوت جوشیدن مگسها

مانند موج گوهر جولان پیش و پسها

افغان به سرمه خوابیدکس مدعا نفهمید

آخر به خاک بردیم ابرام ملتمسها