کی به شورپسته ریزد تلخی از بادامها

ای ز چشم می پرستت مست حیرت جامها

حلقه زلف گره گیرت به گوش دامها

در تبسم کم نشد زهر عتاب از نرگست

دامنت نایاب و من بیتاب عرض اضطراب

خواهد از خاکم غبار انگیخت این ابرامها

آتشم از بیم افسردن همان در سنگ ماند