می رمد از وحشتم چون موج دریا دامها

تا شود روشن سوادکلبه تاریک من

می گذارد چشم روزن عینک ازگلجامها

صیدمحرومی چومن در مرغزاردهر نیست

بس که بنیادم زآشوب جنون جزوهواست

می توان از آستانم ریخت رنگ بامها

از بلای عافیت هم آنقدر ایمن مباش