نشئه عیشی که دارد این چمن خمیازه است

همچو پیک عمر باید از نفس زدگامها

مقصد وحشت خرامان نفس فهمیدنی ست

بی سراغی نیستند این بوی گل احرامها

بر پر طاووس می بندم برات جامها

هیچکس در عالم اقبال فارغ بال نیست

رخش نتوان تاختن بیدل به پشت بامها