در زمین ناتوانی گشته اند آرامها

لاله وگل بسکه لبریزند ازصهبای رنگ

درشکستن هم صدایی سر نزد زین جامها

از تپش آواره ها بی ریشه جرات مباش

بیدل از آیینه زنگار فرسودم مپرس

داشتم صبحی که شد غارت نصیب شامها