تیغ غرور بشکن درکارگاه گردون

جوهر فکنده بیرون زین رنگ استخوانها

پروازتا جنون کردگم شد سراغ راحت

بردیم با پر و بال خاشاک آشیانها

آتش زبانه دارد درگردش فسانها

در بارگاه تعظیم اقبال بی نیازی ست

تمییز پا و سر نیست منظور آستانها