افسرده چو خون رگ تار است بیانها

ای آینه حسن تمنای تو جانها

اوراق گلستان ثنای تو زبانها

بی زمزمه حمد تو قانون سخن را

از حسرت گلزار تماشای تو آبست

چون شبنم گل آینه در آینه دانها

بی تاب وصال است دل اما چه توان کرد