جسم است به راهت گره رشته جانها

از حسرت گلزار تماشای تو آبست

چون شبنم گل آینه در آینه دانها

بی تاب وصال است دل اما چه توان کرد

آنجاکه بود جلوه گه حسن کمالت

چون آینه محو است یقینها وگمانها

از مرحمت عام تو درکوی اجابت