نامحرمی خویشت سد ره آزادیست

آخ دل از این لذات کندیم به دندانها

تا دل به گره بستیم با حرص نپیوستیم

جمعت گوهر ریخت آب رخ توفانها

چشمی بگشا بشکن قفل در زندانها

مطرب نفسی سر داد، برقم به جگر افتاد

نی این چه قیامت زد آتش به نیستانها