مشو غافل ز موسیقار خاموشی نیستانها

زهی چون گل به یاد چیدن از شوق تو دامانها

چو صبح آواره چاک تمنایت گریبانها

ز محفل رفتگان در خاک هم دارند سامانها

ز چشمم چون نگه بگذشتی و از زخم محرومی

جدایی ماند چون خمیازه در آغوش مژگانها

در آن محفل که رسوایی دهدکام دل عاشق