جدایی ماند چون خمیازه در آغوش مژگانها

ز محفل رفتگان در خاک هم دارند سامانها

مشو غافل ز موسیقار خاموشی نیستانها

ز چشمم چون نگه بگذشتی و از زخم محرومی

در آن محفل که رسوایی دهدکام دل عاشق

چوگل دامان مقصد جوشد از چاک گریبانها

به فکر تازهگویان گر خیالم پرتو اندازد