که در خورد شکست خود بود معراج دامانها

در آن وادی که گرد وحشتم بر خویش می بالد

رم هر ذره گیرد در بغل چندین بیابانها

به اوج همتم افزود پستیهای عجزآخر

چه شدگرتنگ شد بربسملم جولانگه هستی

در آغوش پسر وامانده دارم طرح میدانها

به چندین حسرت ازوضع خموش دل نی ام ایمن