چه شدگرتنگ شد بربسملم جولانگه هستی

رم هر ذره گیرد در بغل چندین بیابانها

به اوج همتم افزود پستیهای عجزآخر

که در خورد شکست خود بود معراج دامانها

در آغوش پسر وامانده دارم طرح میدانها

به چندین حسرت ازوضع خموش دل نی ام ایمن

که این یک قطره خون در خود فروبرده ست توفانها