که این یک قطره خون در خود فروبرده ست توفانها

چه شدگرتنگ شد بربسملم جولانگه هستی

در آغوش پسر وامانده دارم طرح میدانها

به چندین حسرت ازوضع خموش دل نی ام ایمن

چنین کز شوق نیرنگ خیالت می روم از خود

توان کردن ز رنگ رفته ام طرح گلستانها

دل وارسته با کون و مکان الفت نبست آخر