دل وارسته با کون و مکان الفت نبست آخر

که این یک قطره خون در خود فروبرده ست توفانها

چنین کز شوق نیرنگ خیالت می روم از خود

توان کردن ز رنگ رفته ام طرح گلستانها

نشست این مصرع ازبرجستگی بیرون دیوانها

به روی چهره بی مطلبی گر چشم بگشایی

دو عالم از ره نظاره بر؟یزد چو مژگانها